Szukasz czworonoga, który na spacerze wzbudzi respekt swoją sylwetką i wilczym spojrzeniem? Poznaj aż 16 ras, które do złudzenia przypominają swoich leśnych przodków. Wśród nich znajdziesz zarówno psy użytkowe, jak chiński wilczak z Kunming, jak i typowe pieszczochy w wilczej skórze, czyli Utonagany. Odkryj kluczowe aspekty ich życia: od wymagań treningowych i dwugodzinnych spacerów, po kwestie zdrowotne związane z dysplazją. Dowiedz się, czy poradzisz sobie z takim wyzwaniem w codziennym życiu.
Spis treści
Od wilka do psa
Psy i wilki dzielą niezwykłą historię ewolucyjną, która sięga tysięcy lat wstecz. Rozdzielenie się linii psów i wilków nastąpiło między 11 000 a 16 000 lat temu.
Psy są genetycznie bliżej spokrewnione ze sobą nawzajem niż z wilkami, niezależnie od ich geograficznego pochodzenia. Udomowienie psów było złożonym procesem, który mógł obejmować więcej niż jedno zdarzenie hybrydyzacji między wczesnymi psami a wilkami.
Czym jest rasa „wilkowata”?
Rasa „wilkowata” to rodzaj psów, które nie tylko wyglądają jak wilki, ale również posiadają udokumentowane wilcze pochodzenie lub zachowania przypominające wilki. Klasyfikacja tych ras opiera się na trzech głównych kryteriach:
- Pochodzenie genetyczne: Potwierdzone krzyżówki z wilkami w niedawnej historii rasy.
- Zachowanie: Wykazywanie cech behawioralnych typowych dla wilków, takich jak silny instynkt stadny czy tendencja do wycia.
- Wygląd fizyczny: Podobieństwo do wilka w budowie ciała, umaszczeniu i rysach pyska.
Samo podobieństwo fizyczne nie wystarczy, aby zakwalifikować rasę jako „wilkowatą”. Niektóre rasy, takie jak Alaskan Malamute czy Husky syberyjski, mimo wilczego wyglądu, są w pełni udomowionymi psami bez bezpośredniego wilczego przodka w niedawnej historii.
1. Wilczak czechosłowacki
Wilczak czechosłowacki to fascynująca rasa, która powstała w wyniku eksperymentalnego skrzyżowania owczarka niemieckiego z wilkiem karpackim w 1955 roku w Czechosłowacji. Początkowo hodowany jako pies do zadań militarnych, szybko zyskał uznanie jako wszechstronny towarzysz człowieka.
Cechy fizyczne:
- Wysokość w kłębie: 65-75 cm (samce), 60-70 cm (samice)
- Waga: 26-41 kg
- Umaszczenie: żółto-szare do srebrzysto-szarego, z jasną maską
- Sierść: prosta, gęsta i bardzo gruba
Wilczak czechosłowacki charakteryzuje się prostokątną sylwetką, z proporcją wysokości do długości 9:10 lub mniejszą. Głowa ma wyraźnie zaznaczone cechy płciowe, a oczy w kolorze bursztynowym są osadzone skośnie. Charakterystyczne są krótkie, trójkątne uszy stojące. Uzębienie jest kompletne (42 zęby) i bardzo mocne.
Charakter i temperament:
Wilczaki czechosłowackie są znane ze swojej inteligencji, lojalności i aktywności. Wykazują silny instynkt stadny i potrafią tworzyć głębokie więzi z rodziną. Są czujne i nieufne wobec obcych, co czyni je doskonałymi psami stróżującymi. Ich wyostrzony zmysł węchu, słuchu i wzroku przypomina o ich dzikich przodkach.
Wymagania:
- Aktywność fizyczna: Potrzebują co najmniej 2 godzin intensywnego ruchu dziennie
- Szkolenie: Konieczna wczesna socjalizacja i konsekwentne treningi
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, okresowe kąpiele
Zdrowie:
Wilczaki czechosłowackie są generalnie zdrową rasą, jednak mogą być podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Średnia długość życia wynosi 12-14 lat.
Historia:
Rasa została oficjalnie uznana w Czechosłowacji w 1982 roku, a w 1989 roku otrzymała tymczasowe uznanie FCI. Pełne uznanie rasy nastąpiło w 1999 roku. Ostatnie dodanie krwi wilka miało miejsce w 1983 roku.
Wilczak czechosłowacki to rasa wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca dla doświadczonych właścicieli. Ich unikalne połączenie cech wilka i psa domowego czyni je fascynującymi towarzyszami dla tych, którzy potrafią sprostać ich potrzebom.
2. Saarlooswolfhond
Saarlooswolfhond to imponująca rasa, będąca wynikiem skrzyżowania wilka europejskiego z owczarkiem niemieckim. Stworzona w latach 30. XX wieku przez holenderskiego hodowcę Leenderta Saarloosa, rasa ta łączy w sobie dzikie piękno wilka z inteligencją i lojalnością psa domowego.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 65-75 cm (samce), 60-70 cm (samice)
- Waga: 36-41 kg
- Umaszczenie: wilczo-szare, białe lub czerwone
- Sierść: gęsta, podwójna, z zimową kryzą wokół szyi
Saarlooswolfhond ma atletyczną budowę ciała z klinowatą głową, długim pyskiem i prostym grzbietem nosa. Oczy są migdałowe, często żółte lub brązowe, a uszy duże i trójkątne. Porusza się cicho, jak wilk, co podkreśla jego dzikie pochodzenie.
Charakter i temperament:
Rasa ta słynie z wysokiej inteligencji, niezależności i lojalności wobec rodziny. Saarlooswolfhond jest energiczny i potrzebuje dużo ruchu. Charakteryzuje się naturalnymi zachowaniami wilczymi, takimi jak ostrożność wobec obcych i silna tendencja do ucieczki przed nieznanymi ludźmi. Nie nadaje się na psa stróżującego ze względu na brak agresji wobec ludzi.
Wymagania:
- Aktywność: Wymaga intensywnej aktywności fizycznej i umysłowej
- Szkolenie: Konieczne wczesne i konsekwentne szkolenie, najlepiej metodami pozytywnymi
- Socjalizacja: Kluczowa od szczenięcia, aby zapobiec nadmiernej nieufności
- Przestrzeń: Potrzebuje dużo miejsca do biegania, nie nadaje się do mieszkania w mieście
Pielęgnacja:
Sierść wymaga szczotkowania dwa razy w tygodniu, częściej w okresach linienia. Regularna kontrola uszu, zębów i pazurów jest niezbędna.
Zdrowie:
Saarlooswolfhond jest stosunkowo zdrową rasą z przewidywaną długością życia 10-12 lat. Potencjalne problemy zdrowotne to alergie i infekcje uszu.
Historia:
Rasa została oficjalnie uznana w 1975 roku. Początkowo Saarloos planował stworzyć lepszego psa policyjnego, ale okazało się, że rasa nie ma instynktu ataku. Dziś Saarlooswolfhond jest ceniony jako pies rodzinny, przewodnik i pies ratowniczy.
Saarlooswolfhond to fascynująca rasa dla doświadczonych właścicieli, którzy cenią sobie bliskość natury i są gotowi poświęcić czas na zaspokojenie wysokich potrzeb aktywności i socjalizacji tego niezwykłego psa.
3. Tamaskan
Tamaskan to fascynująca rasa psów, stworzona w latach 80. XX wieku w Finlandii. Celem hodowców było uzyskanie psa o wyglądzie wilka, ale bez trudnych cech behawioralnych typowych dla wilczaków. Tamaskan zyskał przydomek „wilk bez wilka”, co doskonale oddaje jego charakter.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 60-70 cm (samice), 65-75 cm (samce)
- Waga: 25-40 kg
- Umaszczenie: wilcze, w odcieniach od jasno szarego do czarnego
- Sierść: gęsta, podwójna, z miękkim podszerstkiem
Tamaskan ma atletyczną sylwetkę, klinowatą głowę i stojące uszy. Oczy są skośne, w kolorze bursztynowym lub brązowym. Ogon jest puszysty i noszony nisko, co nadaje psu wilczy wygląd.
Charakter:
Tamaskany są znane z przyjaznego i towarzyskiego usposobienia. Są inteligentne, wszechstronne i dobrze się sprawdzają w sportach psich, takich jak agility czy posłuszeństwo. W przeciwieństwie do prawdziwych wilczaków, nie wykazują agresji ani nadmiernej płochliwości. Są lojalne wobec rodziny i dobrze dogadują się z dziećmi oraz innymi zwierzętami.
Wymagania:
- Aktywność: Potrzebują dużo ruchu, co najmniej 1-2 godziny dziennie
- Szkolenie: Wymagają konsekwentnego treningu i wczesnej socjalizacji
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, zwłaszcza w okresie linienia
Zdrowie:
Tamaskany są generalnie zdrową rasą, ale mogą być podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych oraz problemy z oczami, takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA). Średnia długość życia wynosi 12-14 lat.
Historia:
Rasa powstała poprzez krzyżowanie psów typu północnego (husky syberyjski, alaskan malamute) z owczarkami niemieckimi. W 2006 roku została oficjalnie zarejestrowana przez Tamaskan Dog Register. Obecnie hodowcy kontynuują pracę nad doskonaleniem rasy, utrzymując niski współczynnik inbredu.
Tamaskan to idealna rasa dla osób poszukujących psa o wyglądzie wilka, ale z łagodnym i przyjaznym charakterem. Wymaga jednak doświadczonego właściciela, który zapewni mu odpowiednią dawkę aktywności i stymulacji umysłowej.
4. Alaskan Malamute
Alaskan Malamute to jedna z najstarszych ras psów zaprzęgowych, wywodząca się z Alaski. Te potężne i wytrzymałe psy były nieocenionymi towarzyszami rdzennych mieszkańców Arktyki, pomagając w transporcie ciężkich ładunków na duże odległości.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 58-64 cm (samice), 63-69 cm (samce)
- Waga: 34-38 kg (samice), 38-43 kg (samce)
- Umaszczenie: szare z białym, czarne z białym, czerwone z białym, lub czysto białe
- Sierść: gęsta, podwójna, z charakterystycznym wzorem „agouti”
Malamut ma masywną budowę ciała, szeroką głowę i stojące uszy. Oczy są migdałowe, w kolorze brązowym. Ogon jest puszysty i noszony nad grzbietem, co chroni psa przed mrozem.
Charakter:
Alaskan Malamute słynie z przyjaznego i łagodnego usposobienia, mimo swojego imponującego rozmiaru. Są to psy niezależne i uparte, co może stanowić wyzwanie w szkoleniu. Mają silny instynkt stadny i zazwyczaj dobrze dogadują się z innymi psami, choć mogą być dominujące. Nie są agresywne wobec ludzi, ale ich rozmiar i energia mogą być przytłaczające dla małych dzieci.
Wymagania:
- Aktywność: Potrzebują intensywnej aktywności fizycznej, idealnie 2-3 godziny dziennie
- Szkolenie: Wymagają cierpliwego i konsekwentnego podejścia
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, zwłaszcza w okresie intensywnego linienia dwa razy w roku
Zdrowie:
Malamut jest generalnie zdrową rasą, ale może być podatny na dysplazję stawów biodrowych, choroby oczu (takie jak zaćma) oraz hipotyreoizę. Średnia długość życia wynosi 10-12 lat.
Historia:
Rasa została nazwana na cześć plemienia Mahlemut z Alaski, które hodowało te psy do ciągnięcia ciężkich sań. Malamut brał udział w wielu ekspedycjach polarnych, w tym w badaniach Antarktydy. W 1935 roku rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club.
Alaskan Malamute to pies dla aktywnych właścicieli, którzy mogą zapewnić mu dużo ruchu i stymulacji umysłowej. Ich siła i wytrzymałość czynią je idealnymi towarzyszami do sportów takich jak skijoring czy canicross. Mimo swojego rozmiaru, malamut nie nadaje się na psa stróżującego ze względu na przyjazne nastawienie do ludzi.
5. Husky syberyjski
Husky syberyjski to średniej wielkości pies zaprzęgowy, należący do rodziny szpiców. Charakteryzuje się gęstą, podwójną sierścią, trójkątnymi stojącymi uszami i charakterystycznymi znaczeniami. Rasa ta została wyhodowana przez lud Czukczów w północno-wschodniej Azji ponad 3000 lat temu jako idealny pies do ciągnięcia sań.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 51-60 cm (samice), 54-64 cm (samce)
- Waga: 16-23 kg (samice), 20-27 kg (samce)
- Umaszczenie: różne kolory, często z białymi znaczeniami
- Oczy: migdałowe, często niebieskie lub różnokolorowe
Husky syberyjskie słyną ze swojego przyjaznego i łagodnego usposobienia. Są inteligentne, ale mogą być uparte, co stanowi wyzwanie w szkoleniu. Mają silny instynkt stadny i zazwyczaj dobrze dogadują się z innymi psami. Nie są agresywne wobec ludzi, ale ich energia może być przytłaczająca dla małych dzieci.
Wymagania:
- Aktywność: Potrzebują dużo ruchu, co najmniej 1-2 godziny dziennie
- Szkolenie: Wymagają cierpliwego i konsekwentnego podejścia
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, zwłaszcza w okresie linienia
Husky syberyjskie są stosunkowo zdrową rasą, ale mogą być podatne na choroby oczu, dysplazję stawów biodrowych i hipotyreoizę. Średnia długość życia wynosi 12-14 lat.
Historia rasy jest wyjątkowa. W 1925 roku zespół husky syberyjskich przebiegł ponad 300 mil przez zamiecie śnieżne, aby dostarczyć serum do miasta Nome na Alasce podczas epidemii błonicy, co ugruntowało ich sławę jako psów wyścigowych. Rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club w 1930 roku i obecnie zajmuje 12. miejsce na liście najpopularniejszych ras psów AKC.
6. Utonagan
Utonagan to stosunkowo nowa rasa psów, stworzona w Anglii w 1987 roku przez Edwinę Harrison. Celem hodowców było uzyskanie psa o wyglądzie wilka, ale bez trudnych cech behawioralnych typowych dla wilczaków. Rasa powstała poprzez skrzyżowanie pięciu psów o nieznanym pochodzeniu z trzema rasami: owczarkiem niemieckim, husky syberyjskim i alaskan malamute.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 61-84 cm (samce nieco większe od samic)
- Waga: 25-50 kg (samce cięższe od samic)
- Umaszczenie: różne kolory, często mieszanka czarnego, szarego, białego i płowego
- Sierść: gęsta, podwójna, średniej długości
Utonagan ma atletyczną sylwetkę, klinowatą głowę i stojące uszy. Oczy są migdałowe, a ogon puszysty i noszony nad grzbietem. Wygląd przypomina wilka, mimo braku wilczego DNA.
Charakter:
Utonagany są znane z przyjaznego i łagodnego usposobienia. Są inteligentne, lojalne i dobrze dogadują się z dziećmi oraz innymi zwierzętami domowymi. Nie mają instynktu stróżującego – raczej polizałyby obcego niż go zaatakowały. Mogą wyć, gdy się nudzą lub chcą zwrócić na siebie uwagę.
Wymagania:
- Aktywność: Potrzebują dużo ruchu, co najmniej 1-2 godziny dziennie
- Szkolenie: Wymagają konsekwentnego treningu i wczesnej socjalizacji
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, zwłaszcza w okresie linienia
Utonagany są generalnie zdrową rasą, ale mogą być podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Średnia długość życia wynosi 12-14 lat.
Rasa ta jest idealna dla aktywnych rodzin lub doświadczonych właścicieli, którzy mogą zapewnić im odpowiednią dawkę aktywności i stymulacji umysłowej. Mimo swojego „dzikiego” wyglądu, Utonagany są przede wszystkim psami towarzyszącymi i nie mają żadnego konkretnego przeznaczenia użytkowego.
7. Kanadyjski pies eskimoski
Kanadyjski pies eskimoski, to starożytna rasa psów zaprzęgowych, pochodząca z arktycznych regionów Kanady. Rasa ta ma historię sięgającą nawet 4000 lat wstecz i była nieodłącznym towarzyszem ludów Inuit.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: 58-70 cm
- Waga: 30-40 kg (samice), 30-48 kg (samce)
- Umaszczenie: różne kolory, w tym biały, czarny, szary i brązowy
- Sierść: gęsta, podwójna, odporna na ekstremalne warunki pogodowe
Kanadyjski pies eskimoski ma masywną budowę ciała, klinowatą głowę i stojące uszy. Oczy są skośne, a ogon puszysty i noszony nad grzbietem. Wygląd przypomina wilka, co odzwierciedla ich bliskie pokrewieństwo z dzikimi przodkami.
Charakter:
Te psy są lojalne, odważne, inteligentne i czujne. Tworzą silną więź z właścicielem i są intensywnie oddane. Mają silny instynkt stadny i mogą być terytorialne wobec obcych psów. Uwielbiają zimną pogodę i często preferują spanie na zewnątrz zimą.
Wymagania:
- Aktywność: Potrzebują bardzo dużo intensywnego wysiłku, nie wystarczy im zwykły spacer
- Szkolenie: Są podatne na szkolenie, ale wymagają doświadczonego właściciela
- Pielęgnacja: Regularne szczotkowanie, intensywne podczas corocznego linienia
Kanadyjski pies eskimoski wymaga dużo przestrzeni i jest podatny na udary cieplne w ciepłym klimacie. Rasa ta najlepiej sprawdza się w sportach psich, takich jak zaprzęgi czy skijoring.
Historia rasy jest fascynująca, ale i tragiczna. W latach 60. XX wieku Kanadyjski pies eskimoski niemal wyginął z powodu polityki rządowej i wprowadzenia skuterów śnieżnych. Dzięki wysiłkom ochrony, rasa powoli odradza się, ale nadal jest bardzo rzadka.
Kanadyjski pies eskimoski to pies dla doświadczonych właścicieli, którzy mogą zapewnić mu odpowiednią ilość aktywności i stymulacji. Ich siła, wytrzymałość i adaptacja do trudnych warunków czynią je wyjątkowymi towarzyszami dla osób prowadzących aktywny tryb życia w chłodnym klimacie.
8. Owczarek Blue Bay
Owczarek Blue Bay to nowa, rozwijana rasa (typ hodowlany) o wilczym wyglądzie, tworzona jako pies towarzyszący o bardziej domowym temperamencie niż typowe wilczaki. Psy te są duże, atletyczne i kojarzone przede wszystkim z charakterystyczną, niebieskoszarą (blue) szatą.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: ok. 61–76 cm.
- Waga: ok. 32–50 kg.
- Sierść: gęsta, zwykle podwójna, przystosowana do różnych warunków.
- Wygląd: mocno wilczy typ głowy i sylwetki, często jasne oczy (np. złote/amber).
Charakter i temperament:
- Zwykle opisywany jako inteligentny i nastawiony na więź z człowiekiem, ale wymagający doświadczonego prowadzenia (to linia wciąż kształtowana).
- Ze względu na typ i gabaryty bywa psem mocnym w codziennym życiu – ważna jest stabilność emocjonalna i konsekwencja opiekuna.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka; potrzebuje regularnego, intensywnego ruchu i pracy umysłowej.
- Szkolenie: konsekwentne, oparte na motywacji; warto zaczynać wcześnie ze względu na siłę i energię.
- Socjalizacja: kluczowa od szczenięcia, by ograniczać niepewność/reaktywność w nowych sytuacjach (zwłaszcza przy wilczym typie).
- Pielęgnacja: regularne szczotkowanie, szczególnie w okresach linienia (szata typu podwójnego).
Zdrowie:
- Jako typ hodowlany w trakcie, profil zdrowotny nie jest tak dobrze opisany jak u ras z długą dokumentacją.
- W materiałach poradnikowych wymienia się m.in. ryzyko dysplazji bioder/łokci, problemów ocznych i epilepsji (zależnie od linii).
Historia:
Program hodowlany Blue Bay Shepherd jest opisywany jako projekt rozwijany od ponad 20 lat, a pierwsze mioty wskazywane są na 2011 rok.
9. Północny Inuit
Północny Inuit to pies o wilczym wyglądzie, wyhodowany w Wielkiej Brytanii jako pies rodzinny i towarzyszący, a nie prawdziwy wilczak użytkowy. Rasa/typ nie jest uznawany przez największe organizacje kynologiczne, ale zdobył popularność dzięki efektownemu eksterierowi.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy ok. 56–61 cm, suki ok. 51–56 cm.
- Waga: psy ok. 29–34 kg, suki ok. 25–29 kg.
- Sierść: gęsta, gruba, podwójna.
- Umaszczenie: spotykane m.in. białe, czarne, szare, sobolowe i ich mieszanki.
Charakter i temperament:
- Najczęściej opisywany jako inteligentny, lojalny i przyjazny, ale także niezależny oraz silnej woli.
- Przy nieodpowiednim prowadzeniu może sprawiać trudności nastolatkowe (upór, testowanie granic), typowe dla psów w typie północnym.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka; potrzebuje codziennego ruchu i zajęć, bo nuda sprzyja problemom behawioralnym.
- Szkolenie: najlepiej konsekwentne, spokojne, oparte na nagrodach; to pies, który pyta po co zamiast ślepo wykonywać polecenia.
- Socjalizacja: ważna od początku, zwłaszcza z psami i w środowisku miejskim.
- Pielęgnacja: regularne szczotkowanie (podwójna szata, sezonowe linienie).
Zdrowie:
- Wymagana jest odpowiedzialna hodowla i badania w kierunku chorób dziedzicznych.
Historia:
- Początki w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 80., gdzie celem było uzyskanie wilczego wyglądu przy temperamencie odpowiednim do domu.
- Bazą krzyżowań m.in. husky, malamut i owczarek niemiecki.
10. Marxdorfer Wolfdog
Marxdorfer Wolfdog to rzadko spotykany typ wolfdoga (krzyżowania psa z wilkiem), a nie powszechnie uznana, stabilna rasa. W przypadku wolfdogów cechy fizyczne i zachowanie mogą być mniej przewidywalne niż u ras o ustalonym wzorcu.
Cechy fizyczne:
- Wygląd: u wolfdogów fenotyp (wielkość, umaszczenie, proporcje) bywa zmienny, a rezultat krzyżowań nie jest w pełni przewidywalny.
Charakter i temperament:
- Zachowanie również może być trudniejsze do przewidzenia; mogą pojawiać się cechy bardziej wilcze (ostrożność, wysoka czujność, wrażliwość na bodźce).
Wymagania:
- Aktywność: zwykle wysoka, potrzebna jest praca i ruch adekwatne do możliwości konkretnego osobnika.
- Szkolenie: wymaga doświadczenia, cierpliwości i bardzo konsekwentnych zasad; nie jest to typ polecany początkującym.
- Socjalizacja: absolutnie kluczowa od pierwszych tygodni, bo braki łatwo skutkują lękliwością i problemami w dorosłości.
- Pielęgnacja: zależna od rodzaju sierści (często podwójna szata, sezonowe linienie).
Zdrowie:
- Zdrowie zależy od konkretnej linii i praktyk hodowlanych.
11. Wilczak z Kunming
Wilczak z Kunming (Kunming WolfDog) to chiński pies użytkowy w typie owczarka, rozwijany od lat 50. XX wieku na potrzeby służb (wojsko/policja), kojarzony z miastem Kunming w prowincji Junnan.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: ok. 64–68 cm.
- Waga: ok. 30–38 kg.
- Typ: sylwetka zbliżona do owczarka (sportowa, pracująca), często opisywana jako owczarek niemiecki o prostszym grzbiecie.
Charakter i temperament:
- Z uwagi na przeznaczenie służbowe to pies energiczny, chętny do pracy i podatny na szkolenie.
- To pies zadaniowy, który najlepiej funkcjonuje z opiekunem zapewniającym strukturę i codzienne zajęcia.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka (rasa rozwijana do pracy), potrzebuje ruchu i zadań.
- Szkolenie: zwykle oceniane jako stosunkowo łatwe jak na psa pracującego, ale wymaga regularności.
- Socjalizacja: konieczna, zwłaszcza jeśli pies ma żyć jako domowy towarzysz, a nie wyłącznie pies służbowy.
- Pielęgnacja: standardowa dla psów o krótszej/średniej sierści; linienie sezonowe jest typowe.
Zdrowie:
- Długość życia ok. 12–14 lat.
Historia:
Rozwój rasy wiąże się z potrzebą psów wojskowych w Junnanie w latach 50. Sprowadzenie psów do Kunming nastąpiło w 1953 roku w ramach programu szkoleniowego.
12. Pies grenlandzki
Pies grenlandzki to bardzo silny pies zaprzęgowy typu szpica polarnego, hodowany do ciężkiej pracy w warunkach arktycznych. Wytrzymałość, energia i twardość psychiczna jako cechy kluczowe dla psa sań.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy 58–68 cm, suki 51–61 cm.
- Waga: psy 34–47,5 kg, suki 27–41 kg.
- Sierść: gruba, podwójna, chroniąca w silnym mrozie.
- Umaszczenie: dopuszczalne wszystkie kolory i kombinacje, z wykluczeniem merle w niektórych standardach.
Charakter i temperament:
- Energia, odwaga i dużą wytrzymałość; to pies stworzony do biegu i pracy w zaprzęgu.
- Bywa przyjazny wobec ludzi, ale niekoniecznie mocno przywiązany do jednej osoby, co odróżnia go od wielu typowych psów rodzinnych.
Wymagania:
- Aktywność: bardzo wysoka; potrzebuje regularnej, intensywnej aktywności (nie jest to pies na krótkie spacery).
- Szkolenie: wymaga konsekwencji; psy zaprzęgowe często są samodzielne i mocno ukierunkowane na ruch.
- Socjalizacja: ważna szczególnie z innymi psami, bo to typ, który historycznie pracował w grupie.
- Pielęgnacja: regularne szczotkowanie, zwłaszcza przy linieniu (podwójna szata).
Zdrowie:
- Długość życia zwykle ok. 10–14 lat.
Historia:
- To tradycyjny pies Arktyki wykorzystywany jako pies zaprzęgowy, selekcjonowany pod kątem pracy w surowym klimacie.
13. Łajka Zachodnia
Łajka zachodniosyberyjska to rosyjski pies myśliwski typu północnego, ceniony za wszechstronność i instynkt łowiecki. Pies średniej wielkości, mocny, o wilkowatym wyglądzie i podwójnej, gęstej szacie ważnej w klimacie pochodzenia.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy ok. 53–60 cm, suki ok. 52–58 cm.
- Sierść: podwójna, gęsta, twarda, przystosowana do chłodu.
- Umaszczenie: m.in. białe, rude, szare odcienie, sól i pieprz, także dopuszczalna czerń.
Charakter i temperament:
- Inteligentna, chętna do nauki i łatwa w szkoleniu, lojalna wobec rodziny i przyjazna wobec obcych.
- Jednocześnie ma silny instynkt łowiecki i dużą samodzielność w terenie.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka, najlepiej z elementami tropienia, pracy węchowej i długich spacerów w naturze.
- Szkolenie: warto pracować nad przywołaniem i kontrolą popędu łowieckiego; konsekwencja jest kluczowa.
- Socjalizacja: istotna od młodości, szczególnie jeśli pies ma żyć w mieście i spotykać wiele bodźców.
- Pielęgnacja: szczotkowanie w sezonie linienia i podstawowa pielęgnacja szpica (sierść podwójna).
Zdrowie:
- Profil zdrowia zależy od linii; długość życia w okolicach 12–15 lat.
Historia:
- To typowa łajka użytkowa z Rosji, selekcjonowana do polowań w trudnym klimacie i terenie.
14. Łajka Wschodniosyberyjska
Łajka wschodniosyberyjska jest największą z rosyjskich łajek i należy do psów myśliwskich typu szpica. UKC opisuje ją jako dużego, silnego psa o typowej głowie szpica i podwójnej szacie w różnych umaszczeniach.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy 53-63 cm , suki 53-61 cm (wg UKC).
- Sierść: podwójna, średniej długości, przystosowana do warunków Syberii.
- Waga: zazwyczaj ok. 18–29 kg.
Charakter i temperament:
- Unijny kodeks celny podkreśla bardzo silny instynkt łowiecki (na drobną i dużą zwierzynę) oraz terytorialność.
- Może być agresywna wobec psów tej samej płci, jeśli wchodzą na teren, ale zwykle nie jest opisywana jako agresywna wobec ludzi.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka; pies stworzony do pracy w terenie, nie do życia kanapowego.
- Szkolenie: wymaga konsekwencji i pracy nad kontrolą emocji/reakcji, zwłaszcza przy instynkcie terytorialnym i łowieckim.
- Socjalizacja: bardzo ważna, szczególnie z innymi psami oraz w kontaktach miejskich.
- Pielęgnacja: regularne wyczesywanie, zwłaszcza w linieniu (szata podwójna).
Zdrowie:
- W popularnych zestawieniach podaje się długość życia ok. 12–15 lat.
Historia:
- Rasa wywodzi się z Syberii i była selekcjonowana jako pies myśliwski, zdolny do samodzielnej pracy w trudnych warunkach.
15. Shikoku
Shikoku (Shikoku Ken) to japoński pies myśliwski typu szpica, tradycyjnie używany do polowań w górzystym terenie. Jest średniej wielkości, ma dobrze rozwinięte, czyste umięśnienie, stojące uszy oraz ogon zawinięty lub sierpowaty.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy 52 cm, suki 49 cm (tolerancja +3 cm).
- Waga: często ok. 16–25 kg.
- Sierść: podwójna; umaszczenie m.in. sezamowe (mieszanka czerni, rudości i bieli), rude oraz czarno-brązowy.
- Uszy i ogon: uszy stojące, ogon noszony zawinięty/sierpowato nad grzbietem.
Charakter i temperament:
- Wytrzymały, bardzo czujny, energiczny, a wobec przewodnika – uległy/posłuszny.
- W praktyce bywa psem nieco zdystansowanym wobec obcych i wymaga mądrego prowadzenia, typowego dla ras pierwotnych.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka; potrzebuje codziennie intensywnych spacerów i zajęć (węch, tropienie, trening).
- Szkolenie: konsekwentne, spokojne, najlepiej krótkimi sesjami – to pies inteligentny, ale niezależny.
- Socjalizacja: konieczna od małego, zwłaszcza w kontaktach z obcymi i w sytuacjach miejskich.
- Pielęgnacja: regularne szczotkowanie (sierść podwójna), większa ilość pracy w okresach linienia.
Zdrowie:
- Długość życia ok. 10–12 lat.
Historia:
- To jedna z japońskich ras myśliwskich, związana z polowaniami w Japonii i selekcją pod kątem zwinności oraz wytrzymałości.
16. Vallhund szwedzki
Vallhund szwedzki to niewielki pies pasterski ze Szwecji, znany z długiego tułowia, dużej energii i czujności. Typowe wymiary oraz proporcja wysokości do długości ciała około 2:3.
Cechy fizyczne:
- Wysokość: psy 33–35 cm, suki 31–33 cm.
- Waga: ok. 11,5–16 kg.
- Budowa: mocny, długi tułów, głowa klinowata, uszy stojące.
- Ogon: spotyka się różne długości ogona od urodzenia (od szczątkowego do pełnego).
Charakter i temperament:
- To pies pasterski: inteligentny, aktywny i zwykle dobrze współpracujący z człowiekiem, ale potrzebuje zajęcia.
- Lojalny, przyjazny, łatwy w szkoleniu, co wynika z użytkowego, pracującego pochodzenia.
Wymagania:
- Aktywność: wysoka jak na mały wzrost; sprawdza się w sportach i pracy węchowej, potrzebuje codziennego ruchu.
- Szkolenie: zazwyczaj bardzo dobrze reaguje na trening, o ile jest regularny i urozmaicony.
- Socjalizacja: ważna, by ograniczać nadmierną czujność i szczekliwość typową dla psów pracujących.
- Pielęgnacja: podstawowe szczotkowanie, z większą intensywnością w linieniu (typ szpica/pasterski z gęstą okrywą).
Zdrowie:
- Długość życia ok. 12–15 lat.
Historia:
- W 1942 r. Vallhund był bliski wyginięcia, a później populacja została odbudowana.