Keeshond to idealny wybór, jeśli szukasz wiernego cienia, który nie odstąpi Cię na krok. Szpic wilczy dorasta do około 49 cm w kłębie i zachwyca gęstym, szarym futrem, które chroni go przed każdą pogodą. To pies inteligentny i radosny, choć bywa szczekliwy, gdy chce ostrzec Cię przed gośćmi. Wyróżnia się brakiem agresji i świetnym podejściem do dzieci. Choć kocha towarzystwo i źle znosi samotność, świetnie sprawdza się jako czujny stróż. Mimo bujnej sierści, jego pielęgnacja jest prostsza niż myślisz, a rasa ta słynie z wyjątkowej długowieczności.
Spis treści
Historia i pochodzenie
Szpic wilczy, znany na świecie jako Keeshond, to rasa o niezwykle barwnej przeszłości, nierozerwalnie związana z historią Holandii. W przeciwieństwie do wielu innych ras, nie był hodowany do polowań czy walk, lecz jako niestrudzony stróż i towarzysz na barkach rzecznych. Ze względu na swoje przeznaczenie, przez lata nazywano go „Dutch Barge Dog” (holenderskim psem barkowym), gdzie jego głównym zadaniem było ostrzeganie marynarzy przed intruzami i dotrzymywanie towarzystwa załodze.
Przełomowym momentem w historii rasy był XVIII wiek, kiedy to Holandia została podzielona konfliktem politycznym. Przywódca frakcji patriotów, Cornelis „Kees” de Gyselaer, posiadał szpica, który stał się żywym symbolem buntu przeciwko rządom Orańczyków. To właśnie od zdrobnienia imienia właściciela – „Kees” – oraz słowa „hond” (pies) wzięła się międzynarodowa nazwa rasy. Choć po upadku powstania psy te popadły w niełaskę, rasa przetrwała dzięki wiernym hodowcom i dziś jest ceniona jako jeden z najlepszych psów do towarzystwa.
Wygląd i wzorzec rasy, czyli jak rozpoznać szpica wilczego?
Szpic wilczy to największy przedstawiciel szpiców niemieckich, który swoim wyglądem budzi respekt, ale i sympatię. Jest to pies o zwartej, krępej budowie, wpisanej w kwadrat, co oznacza, że jego wysokość w kłębie jest zbliżona do długości tułowia. Jego sylwetka jest dumna, a głowa przypomina lisią, z bystrymi, ciemnymi oczami i małymi, trójkątnymi uszami, które są zawsze postawione.
Tym, co najbardziej przyciąga wzrok, jest jego specyficzny wyraz pyska. Keeshondy często określane są mianem uśmiechniętych Holendrów. Kąciki ich warg są lekko uniesione, co w połączeniu z żywym spojrzeniem sprawia wrażenie, jakby pies stale się uśmiechał do swojego opiekuna.
Wielkość i waga Keeshonda
Zgodnie z oficjalnym wzorcem FCI, szpic wilczy jest psem średniej wielkości. Wysokość w kłębie powinna wynosić 49 cm, z dopuszczalnym odchyleniem o 6 cm w górę lub w dół (czyli zakres ok. 43–55 cm). Dzięki temu jest to pies na tyle duży, by nie był delikatną maskotką, ale na tyle kompaktowy, by odnaleźć się w mieszkaniu.
Waga szpica wilczego nie jest sztywno określona w kilogramach przez wzorzec, ale musi być proporcjonalna do wzrostu. Zazwyczaj dorosłe osobniki ważą od 15 do 20 kg. Występuje tu wyraźny dymorfizm płciowy – samce są zazwyczaj mocniejszej kości, mają bujniejszą kryzę i są wizualnie potężniejsze od nieco drobniejszych suczek.
Szata i charakterystyczne okulary
Szata szpica wilczego to jego wizytówka. Jest to typowa sierść dwuwarstwowa, składająca się z gęstego, wełnistego podszerstka oraz długiego, prostego włosa okrywowego, który nie przylega do ciała, lecz efektownie od niego odstaje. Umaszczenie to zawsze wilczaste (szare cieniowane) – jest to mieszanka srebra, szarości i czerni. Charakterystyczne dla rasy są jaśniejsza kryza (grzywa) wokół szyi oraz portki na tylnych łapach.
Najważniejszym detalem w wyglądzie głowy są tzw. okulary. Jest to unikalny rysunek wokół oczu, tworzony przez delikatną, czarną linię biegnącą od zewnętrznego kącika oka do dolnego kącika ucha. W połączeniu z wyraźnymi, krótkimi brwiami, nadaje to psu wygląd inteligentnego, uważnego obserwatora. Brak tej cechy jest uznawany za wadę w ocenie sędziowskiej.
Charakter i usposobienie
Keeshond to pies o niezwykle radosnym i otwartym usposobieniu. W przeciwieństwie do wielu ras pierwotnych, szpic wilczy jest niesamowicie zorientowany na człowieka. Często bywa nazywany cieniem swojego właściciela, ponieważ ma tendencję do podążania za domownikami krok w krok, niezależnie od tego, czy idą do kuchni, czy do łazienki.
Co istotne, rasa ta jest niemal całkowicie pozbawiona instynktu łowieckiego. Oznacza to, że spacery z Keeshondem są zazwyczaj spokojne – nie rzuci się on w pogoń za sarną czy zającem, co jest ogromną zaletą dla osób mieszkających blisko lasu lub w mieście pełnym bodźców. Nie wykazuje również agresji; jest pewny siebie, ale przyjacielski.
Relacje z rodziną i dziećmi
W domu szpic wilczy jest czułym i oddanym członkiem stada. Słynie z dużej cierpliwości, dlatego doskonale sprawdza się w rodzinach z dziećmi. Jest chętny do zabawy, ale potrafi też wyczuć nastrój domowników i spokojnie leżeć obok kanapy, gdy sytuacja tego wymaga. Jego natura sprawia, że wnosi do domu dużo pozytywnej energii.
Należy jednak pamiętać, że silne przywiązanie ma swoją drugą stronę. Keeshond bardzo źle znosi izolację i samotność. Nie jest to pies, którego można zamknąć w kojcu w ogrodzie lub zostawiać samego w mieszkaniu na 10-12 godzin dziennie. Długotrwała rozłąka z człowiekiem może prowadzić u niego do lęku separacyjnego i niszczenia przedmiotów.
Instynkt stróżujący a szczekliwość
Szpic wilczy ma w genach stróżowanie, ale robi to w specyficzny sposób. Jest doskonałym„dzwonkiem alarmowym. Jego zadaniem na barkach było ostrzeganie, a nie atakowanie, i ta cecha pozostała mu do dziś. Zauważy każdego gościa czy kuriera i głośno o tym poinformuje.
Właściciele muszą być świadomi, że rasa ta bywa szczekliwa. Jeśli pies nie zostanie nauczony komendy „cisza” lub wyciszania emocji, może reagować szczekaniem na każdy szmer na klatce schodowej. Nie jest to jednak szczekanie agresywne – Keeshond zaalarmuje, ale po wpuszczeniu gościa do domu zazwyczaj wita go merdającym ogonem.
Pielęgnacja sierści
Wielu potencjalnych właścicieli przeraża wizja pielęgnacji tak bujnego futra. W rzeczywistości sierść szpica wilczego jest łatwiejsza w utrzymaniu, niż wygląda. Posiada ona właściwości samoczyszczące – błoto po wyschnięciu po prostu odpada od włosa, nie wnikając głęboko w jego strukturę. Dzięki temu kąpiele są potrzebne rzadko, zazwyczaj tylko wtedy, gdy pies bardzo się wybrudzi lub zaczyna nieprzyjemnie pachnieć.
Absolutnie kluczową zasadą jest zakaz golenia i strzyżenia szpica. Jego sierść chroni go zarówno przed zimnem, jak i upałem (tworzy warstwę izolacyjną). Zgolenie sierści niszczy jej strukturę, może prowadzić do chorób skóry (np. alopecia) i sprawia, że odrastający włos jest wełnisty i trudny do opanowania. Podstawą pielęgnacji jest regularne wyczesywanie martwego podszerstka, co zapobiega filcowaniu się sierści przy skórze.
Do prawidłowej pielęgnacji Keeshonda będziesz potrzebować:
- Szczotki typu pudlówka (długie igły) – do rozczesywania i napuszania sierści.
- Grzebienia metalowego – do docierania głęboko do skóry i wyczesywania martwego podszerstka (szczególnie za uszami i w portkach).
- Szczotki włosianej lub pin brush – do szybkiego przeczesania psa na co dzień.
- Odżywki w sprayu – ułatwiającej rozczesywanie i zapobiegającej elektryzowaniu się włosa (nigdy nie czeszemy na sucho).
Zdrowie i typowe choroby rasy
Szpic wilczy to rasa pierwotna, co zazwyczaj wiąże się z dobrym zdrowiem i długowiecznością. Psy te często dożywają 12–15 lat, zachowując sprawność do późnej starości. Nie są obciążone wieloma chorobami typowymi dla ras modyfikowanych przez człowieka, jednak istnieje kilka schorzeń, o których przyszły właściciel musi wiedzieć.
Pierwotna nadczynność przytarczyc (PHPT)
To najważniejsza choroba genetyczna występująca w tej rasie. PHPT powoduje zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforowej w organizmie, co prowadzi do odwapnienia kości i uszkodzenia nerek. Przez lata choroba ta była cichym zabójcą szpiców.
Dziś odpowiedzialni hodowcy mają obowiązek wykonywania testów genetycznych na obecność genu odpowiedzialnego za PHPT. Kupując szczeniaka, bezwzględnie żądaj od hodowcy wyników badań rodziców. Dzięki temu masz pewność, że Twój pies nie zachoruje na to groźne schorzenie.
Inne potencjalne schorzenia
Mimo ogólnej odporności, u szpiców wilczych mogą pojawić się inne problemy zdrowotne, na które warto zwracać uwagę:
- Dysplazja stawów biodrowych – choć dotyczy głównie ras dużych, zdarza się również u szpiców; warto wybierać szczenięta po przebadanych rodzicach.
- Łysienie X – choroba skóry powodująca wyłysienia i czernienie skóry, często o podłożu hormonalnym lub genetycznym.
- Epilepsja – zdarzają się przypadki padaczki idiopatycznej.
- Cukrzyca i niedoczynność tarczycy – mogą występować w starszym wieku.
Szkolenie i aktywność fizyczna
Keeshond to pies inteligentny, który uczy się błyskawicznie – zarówno dobrych, jak i złych zachowań. Choć jest nastawiony na współpracę z człowiekiem, bywa niezależny i uparty. Szybko nudzi się powtarzalnymi ćwiczeniami, dlatego sesje treningowe powinny być krótkie, ciekawe i oparte na zabawie.
W szkoleniu szpica wilczego jedyną skuteczną drogą są metody pozytywne. Krzyk czy przymus fizyczny sprawią, że pies zamknie się w sobie i odmówi współpracy. Rasa ta jest wrażliwa na ton głosu właściciela. Dobrze zmotywowany Keeshond (np. smakołykami, za które zrobi wiele) świetnie radzi sobie w sportach, choć nie jest typem wyczynowego sportowca.
Jeśli chodzi o aktywność fizyczną, szpic wilczy dostosuje się do trybu życia rodziny. Lubi długie spacery, ale nie wymaga morderczych treningów biegowych. Ważniejsza od kilometrów jest dla niego stymulacja umysłowa (węchowa, nauka sztuczek), która zmęczy go bardziej niż bieganie.
Dla kogo szpic wilczy będzie idealnym wyborem?
Wybór psa to decyzja na kilkanaście lat. Keeshond to wspaniały towarzysz, ale jego specyficzne cechy sprawiają, że nie odnajdzie się w każdym domu.
Szpic wilczy to idealny pies dla:
- Rodzin z dziećmi – szukających łagodnego i wesołego kompana zabaw.
- Osób starszych i domatorów – którzy spędzają dużo czasu w domu i szukają wiernego przyjaciela.
- Początkujących właścicieli – rasa ta wybacza drobne błędy wychowawcze, o ile nie stosuje się wobec niej agresji.
- Mieszkańców bloków i domów – pod warunkiem zapewnienia spacerów i bliskości człowieka.
Kto powinien zrezygnować z tej rasy?
- Osoby zapracowane (poza domem 10-12h) – szpic wilczy cierpi w samotności.
- Pedanci – w okresie linienia ilość sierści w domu jest znaczna.
- Osoby szukające psa obronnego – Keeshond narobi hałasu, ale nie obroni posesji zębami.
- Osoby ceniące absolutną ciszę – skłonność do szczekania może być dla nich irytująca.