Szpic miniaturowy, znany szerzej jako Pomeranian, to piesek o wyglądzie pluszowej zabawki i charakterze lwa. Ten niezwykle lojalny towarzysz o wadze do 3,5 kg uwielbia być w centrum uwagi, krocząc za właścicielem niemal krok w krok. Choć jego lśniąca kryza i lisi pyszczek budzą zachwyt, warto pamiętać o specyficznych potrzebach rasy – od zakazu golenia maszynką po profilaktykę zdrowotną, jak dbanie o zęby czy rzepki. Pomeraniany to psy bystre i aktywne, które świetnie czują się w mieszkaniach. Jeśli szukasz oddanego przyjaciela, który zaalarmuje Cię o każdym gościu, ta rasa może być strzałem w dziesiątkę.
Spis treści
Opis i wzorzec rasy
Pomeranian to prawdziwa kuleczka szczęścia o wyglądzie małego liska, który mieści się niemal wszędzie. Choć waży zaledwie kilka kilogramów, jego dumnie noszony ogon i gęsta kryza sprawiają, że na spacerze zawsze przyciąga spojrzenia wszystkich przechodniów.
Wygląd, waga i wielkość
Szpic miniaturowy to najmniejszy przedstawiciel grupy szpiców niemieckich, który mimo niewielkich rozmiarów zachował cechy swoich większych kuzynów. Zgodnie z oficjalnym wzorcem FCI (Międzynarodowej Federacji Kynologicznej), idealna wysokość w kłębie wynosi od 18 do 22 cm.
Waga tych psów powinna być proporcjonalna do wielkości i zazwyczaj mieści się w przedziale od 1,9 do 3,5 kg. Charakterystycznym elementem ich wyglądu jest lisia głowa z bystrymi, ciemnymi oczami oraz małe, szpiczaste i blisko osadzone uszy, które nadają im wyraz ciągłej czujności. Ogon pomeraniana jest wysoko osadzony i noszony dumnie nad grzbietem, co tworzy zwartą, elegancką sylwetkę wpisaną w kwadrat.
Sierść i popularne umaszczenia
Szata pomeraniana jest jego największą ozdobą i składa się z dwóch warstw. Pierwsza to krótki, gęsty i wełnisty podszerstek, który utrzymuje włos okrywowy w pozycji pionowej. Druga warstwa to długi, prosty i odstający włos okrywowy, który jest szorstki w dotyku.
Na szyi tworzy się charakterystyczna, bogata kryza (grzywa), przypominająca lwią. Taka struktura sierści sprawia, że pies wygląda na większego i bardziej puszystego, niż jest w rzeczywistości.
Wzorzec rasy dopuszcza wiele wariantów kolorystycznych, co czyni każdego osobnika wyjątkowym. Do najczęściej spotykanych i uznawanych przez FCI należą:
- pomarańczowy (najpopularniejszy),
- czarny,
- biały,
- kremowy,
- wilczasty (szary cieniowany),
- brązowy (czekoladowy),
- black and tan (czarny podpalany),
- łaciate (z przewagą bieli).
Charakter pomeraniana
Nie daj się zwieść tym urokliwym oczkom, bo w tym małym ciałku drzemie temperament wielkiego psa, który nie boi się żadnych wyzwań. Szpice miniaturowe to wierni towarzysze o wielkim sercu, którzy najchętniej nie odstępowaliby swojego opiekuna nawet na krok, zawsze gotowi do zabawy lub pełnienia roli czujnego stróża.
Temperament i usposobienie
Niech nie zwiedzie Cię wygląd pluszowej maskotki – w środku tego małego ciałka drzemie wielki duch. Pomeraniany często cierpią na tzw. „syndrom dużego psa w małym ciele”. Są niezwykle pewne siebie, odważne, a czasem wręcz brawurowe w kontaktach z otoczeniem.
To psy bardzo żywiołowe i radosne, które nienawidzą nudy. Są silnie zorientowane na człowieka i tworzą z opiekunem głęboką więź, często chodząc za nim krok w krok. Choć uwielbiają pieszczoty i noszenie na rękach, nie są typowymi leniwymi kanapowcami – drzemie w nich energia, którą muszą rozładować podczas zabawy lub spaceru.
Czy szpice miniaturowe dużo szczekają?
Trzeba powiedzieć to wprost: tak, pomeraniany są rasą szczekliwą. Wynika to z ich pierwotnej funkcji – szpice od zawsze pełniły rolę stróży, które miały alarmować o nadejściu intruza. Pomeranian jest niezwykle czujny i reaguje na każdy podejrzany szmer za drzwiami.
Dla jednych będzie to zaleta (doskonały dzwonek alarmowy), dla mieszkańców bloków może stać się problemem. Nadmierną szczekliwość można i należy korygować poprzez konsekwentne wychowanie i naukę komendy „cisza”, jednak całkowite wyeliminowanie instynktu stróżowania jest trudne. Warto mieć to na uwadze, decydując się na tę rasę.
Relacje z dziećmi i innymi zwierzętami
Szpic miniaturowy nie jest najlepszym wyborem dla rodzin z bardzo małymi dziećmi (niemowlętami i kilkulatkami). Nie wynika to z agresji psa, lecz z jego delikatnej budowy.
Niefortunny upadek, zbyt mocny uścisk dziecka czy nadepnięcie na psa może skończyć się dla pomeraniana tragicznie – np. złamaniem łapy. Starsze dzieci, które rozumieją, jak delikatnie obchodzić się ze zwierzęciem, będą w nim miały wspaniałego kompana do zabaw.
W relacjach z innymi psami pomeranian bywa zadziorny i nieustępliwy. Często prowokuje znacznie większe od siebie psy, nie zdając sobie sprawy z dysproporcji sił. Wymaga to od właściciela dużej uwagi podczas spacerów, aby chronić małego awanturnika przed konsekwencjami jego własnej odwagi.
Pielęgnacja szpica miniaturowego
Utrzymanie tej spektakularnej, puszystej fryzury wymaga odrobiny wprawy i systematyczności, ale efekt jest wart każdej poświęconej minuty. Kluczem do sukcesu jest regularne czesanie oraz kategoryczne unikanie maszynki, aby naturalna szata mogła chronić malucha przed każdą pogodą.
Czesanie i kąpiele
Pielęgnacja pomeraniana wymaga systematyczności, ale nie jest czarną magią. Podstawą jest regularne czesanie – najlepiej 2–3 razy w tygodniu. Jest to konieczne, aby wyczesać martwy podszerstek i zapobiec tworzeniu się filcu przy skórze, który jest bolesny dla psa i trudny do usunięcia.
Kluczowa zasada: nigdy nie czeszemy pomeraniana na sucho! Zawsze należy użyć odżywki w sprayu, która ułatwi rozczesywanie i ochroni włos przed łamaniem. Kąpiele przeprowadza się w miarę potrzeby (zazwyczaj raz na 3–4 tygodnie), używając szamponów dodających objętości. Po kąpieli psa trzeba bezwzględnie wysuszyć suszarką, jednocześnie czesząc, aby nadać sierści puszystość.
Strzyżenie
Wielu właścicieli marzy o piesku wyglądającym jak słynny „Pies Boo”, czyli krótko przystrzyżonym pluszaku. Należy jednak wiedzieć, że golenie pomeraniana maszynką to ogromny błąd.
Sierść szpica pełni funkcję termoregulacyjną – chroni zarówno przed zimnem, jak i przed przegrzaniem. Zgolenie podszerstka i włosa okrywowego może doprowadzić do nieodwracalnego zniszczenia szaty (odrasta wełnista i matowa) oraz do choroby zwanej Łysienie X, która objawia się trwałym wyłysieniem i czernieniem skóry. Jedyna bezpieczna fryzura to delikatne modelowanie nożyczkami, które nadaje schludny kształt, ale zachowuje naturalną strukturę włosa.
Zdrowie i najczęstsze choroby pomeranianów
Pomeraniany to psy długowieczne, które przy dobrej opiece dożywają 12–16 lat. Są generalnie zdrowe, ale jak każda rasa miniaturowa, mają swoje słabe punkty.
Decydując się na szczeniaka, warto zapytać hodowcę o badania rodziców w kierunku typowych schorzeń. Świadomość zagrożeń pozwala na szybszą reakcję i lepszą profilaktykę.
Najczęstsze problemy zdrowotne to:
- Zwichnięcie rzepki kolanowej – typowe dla małych ras, objawia się okresowym kulewizną lub podskakiwaniem na jednej nodze.
- Zapadanie tchawicy – osłabienie pierścieni tchawicy, powodujące charakterystyczny kaszel (przypominający gęganie), zwłaszcza przy ekscytacji. Zaleca się używanie szelek zamiast obroży.
- Problemy stomatologiczne – mała szczęka sprzyja szybkiemu osadzaniu się kamienia nazębnego, co prowadzi do zapalenia dziąseł i utraty zębów. Konieczne jest mycie zębów.
- Alopecia X (BSD) – wspomniana wcześniej choroba czarnej skóry, prowadząca do wyłysień, często o podłożu genetycznym lub hormonalnym.
- Hipoglikemia – nagłe spadki poziomu cukru we krwi, szczególnie niebezpieczne dla szczeniąt.
Żywienie, czyli co powinien jeść pomeranian?
Dieta szpica miniaturowego musi być wysokojakościowa i skoncentrowana. Ze względu na mały żołądek, pies nie jest w stanie zjeść dużej ilości pokarmu, dlatego każda porcja musi dostarczać maksimum składników odżywczych.
Najlepiej sprawdzają się karmy bezzbożowe z dużą zawartością mięsa (mokre lub sucha o bardzo drobnym granulacie).
W przypadku szczeniąt rasy pomeranian kluczowa jest częstotliwość posiłków. Ze względu na szybki metabolizm i ryzyko hipoglikemii, maluchy powinny mieć stały dostęp do jedzenia lub być karmione co 3–4 godziny. Spadek cukru objawia się osłabieniem, drgawkami i może prowadzić do śpiączki, dlatego w apteczce właściciela zawsze powinna znajdować się glukoza lub miód do szybkiego podania w razie kryzysu.
Wychowanie i szkolenie
Istnieje szkodliwy mit, że małych psów nie trzeba szkolić. W przypadku pomeraniana brak zasad szybko doprowadzi do tego, że ten mały, uroczy piesek wejdzie właścicielowi na głowę i stanie się domowym terrorystą.
Pomeraniany są bardzo inteligentne i uczą się błyskawicznie, o ile szkolenie opiera się na metodach pozytywnych (nagrody, zabawa). Bywają jednak uparte i szybko się nudzą, dlatego sesje treningowe powinny być krótkie i atrakcyjne.
Najważniejszym elementem wychowania jest socjalizacja. Szczeniak musi poznawać różne dźwięki, ludzi i inne psy, aby w przyszłości nie reagował na nie lękiem lub agresją. Ważna jest też nauka zostawania samemu w domu – rasa ta ma predyspozycje do lęku separacyjnego, który objawia się niszczeniem przedmiotów i wyciem.
Cena szpica miniaturowego i wybór hodowli
Szpic miniaturowy to obecnie jedna z najdroższych ras psów. Cena szczeniaka z rodowodem ZKwP (FCI) – jedynej organizacji uznawanej na całym świecie – waha się zazwyczaj w granicach 6 000 – 12 000 zł.
Psy wybitne, z przeznaczeniem wystawowym lub o unikalnym umaszczeniu, mogą kosztować znacznie więcej. Jeśli trafisz na ofertę za 2000–3000 zł, zachowaj najwyższą ostrożność. Zazwyczaj są to psy z pseudohodowli, które mogą nie być czystej rasy, a co gorsza – mogą być obciążone poważnymi wadami genetycznymi.
Szczególnie należy uważać na ogłoszenia oferujące tzw. „teacup pomeranian” lub „miniaturki miniaturek”. Nie istnieje taka oficjalna odmiana rasy. Często są to najsłabsze osobniki z miotu, celowo niedożywione lub chore na karłowatość, które żyją krótko i cierpią na liczne schorzenia. Prawdziwy hodowca dba o to, by pies mieścił się we wzorcu (1,9–3,5 kg), a nie był jak najmniejszy za wszelką cenę.
Dla kogo ta rasa będzie idealna?
Pomeranian to pies wymagający, ale oddający miłość z nawiązką. Zanim podejmiesz decyzję, zastanów się, czy pasuje do Twojego stylu życia. Ta rasa będzie idealna dla:
- Osób mieszkających w bloku – małe rozmiary sprawiają, że świetnie czuje się nawet w kawalerce.
- Singli i par, które mogą zabierać psa ze sobą w wiele miejsc (jest bardzo mobilny).
- Osób starszych, które szukają aktywnego towarzysza, ale nie mogą pozwolić sobie na psa wymagającego wielokilometrowych biegów.
- Rodzin ze starszymi dziećmi, które potrafią szanować granice psa.
Rasa ta nie jest polecana osobom bardzo zapracowanym, których nie ma w domu po 10–12 godzin (samotność unieszczęśliwia pomeraniana) oraz rodzicom niemowlaków, którzy nie będą w stanie stale pilnować delikatnego psa przed nieświadomym działaniem dziecka.